Bazı kelimelerin anlamını insan yaşayarak öğreniyor. Sağlık, yaşam, dayanışma, umut… Bir de insanın hayata yeniden tutunma mücadelesi var.
Ben lösemi tedavisi görmüş biriyim. Bu nedenle lösemiyle mücadele eden çocukların, gençlerin ve ailelerinin yaşadığı süreci yalnızca haberlerden, istatistiklerden ya da farkındalık kampanyalarından tanımıyorum. Bu mücadelenin insanın hayatında ne kadar derin izler bırakabildiğini biliyorum.
2-8 Kasım Lösemili Çocuklar Haftası benim için takvimde yer alan sıradan bir farkındalık haftası değil. Yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu, sağlığın ertelenemeyecek bir hak olduğunu ve bazen hiç tanımadığımız bir insanın hayatına dokunabilmenin ne kadar büyük bir anlam taşıdığını hatırlatan özel bir dönem.
Bugün özellikle konuşmamız gereken bir konu var: DONÖR OLMAK.
Çünkü bir insanın verdiği karar, başka bir insanın hayata tutunma umuduna dönüşebilir.
Lösemi tedavisinde bazı hastalar için uygun kök hücre donörünün bulunması hayati önem taşıyor. Bazen binlerce insanın arasından yalnızca bir kişinin doku uyumunun bulunması gerekiyor. O bir kişi, belki de bir çocuğun yeniden okul sıralarına dönmesi, annesine sarılması, arkadaşlarıyla oyun oynaması, geleceğe dair hayaller kurması demek.
Düşünün…
Hiç tanımadığınız bir çocuk, sizin vereceğiniz kararla hayata yeniden tutunabilir. Adınızı bilmeyebilir, yüzünüzü hiç görmeyebilir ama yaşamında çok önemli bir yeriniz olabilir.
İşte dayanışma tam da budur.
Üç tüp kan, belki bir çocuğa koca bir hayat…
Donör olmak isteyenlerin önündeki en büyük engellerden biri korku ve yanlış bilgiler. Birçok insan kök hücre bağışının zor, ağrılı ve günlerce hastanede kalmayı gerektiren bir işlem olduğunu düşünüyor.
Oysa ilk adım düşündüğümüz kadar zor değil.
Türk Kızılay aracılığıyla gönüllü kök hücre bağışçısı adayı olmak için başvurduğunuzda, bilgilendirme ve onam sürecinin ardından üç tüp kan örneği vererek doku tiplemesi için örneğinizi bırakabiliyorsunuz. Bu işlem, kök hücre bağışının kendisi değil; uygun bir hastayla eşleşme ihtimalinin ilk adımı.
Peki ya eşleşme olursa?
En sık uygulanan bağış yönteminde, özel bir hazırlık sürecinin ardından kök hücreler kandan aferez adı verilen yöntemle toplanıyor. Bu işlem genel anestezi gerektirmiyor ve çoğunlukla hastanede yatış yapılmadan gerçekleştiriliyor. Bağışçı, sağlık durumu uygunsa işlem tamamlandıktan sonra aynı gün evine dönebiliyor. Çoğu kişi kısa sürede, genellikle bir-iki gün içinde günlük yaşamına devam edebiliyor.
Vücudumuz bağışlanan kök hücreleri yeniden üretebiliyor. Elbette her bağışçının süreci ve iyileşme süresi farklı olabilir. Tüm aşamalar sağlık ekibinin kontrolünde yürütülüyor.
Yani korkularımızın, bir insanın yaşama tutunma ihtimalinin önüne geçmesine izin vermeyelim.
Üç tüp kan örneğiyle başlayan bir gönüllülük, belki de bir çocuğun hayatını kurtaracak eşleşmenin ilk adımı olabilir.
Bir de kendimizi onların yerine koyalım…
Lösemiyle mücadele eden çocukların yalnızca tedaviye değil; eşit ve nitelikli sağlık hizmetine, psikolojik desteğe, ailelerinin yanında olmasına ve toplumsal dayanışmaya da ihtiyacı var.
Ben bu satırları yazarken kendi tedavi sürecimi de hatırlıyorum. İnsan o dönemlerde hayatın değerini başka türlü anlıyor. Küçük bir güzel haberin, bir telefonun, bir dostun desteğinin ne kadar büyük bir güç verdiğini biliyor.
Bu nedenle bugün bir çağrım var:
Bir çocuğun yaşama umudu olabilirsiniz. Bir ailenin beklediği güzel haberin parçası olabilirsiniz. Hiç tanımadığınız bir insan için hayatın kendisi olabilirsiniz.
Donör olun. Bilgi edinin. Gönüllü olun. Bu çağrıyı paylaşın.
Çünkü bazen bir insanın hayatına dokunmak için kahraman olmanız gerekmez. Sadece başka bir insanın hayatına umut olmayı seçmeniz yeterlidir.
Ben lösemi tedavisi görmüş biri olarak biliyorum: Yaşam, en büyük armağanımız.
Ve hiçbir çocuk, uygun donöre ulaşamadığı için umutsuzluğa mahkûm olmamalı.
Bir donör, bir hayat demektir. Bir tüp kan, bir umut olabilir.
BİRLİKTE UMUT OLALIM!
Eğitimci Yazar Beyhan Korkmaz
Yorum Yazın