14 Mart 2026 Cumartesi
Türkiye’nin yetiştirdiği en önemli sosyal bilimcilerden, dünyaca ünlü tarihçi ve yazar Prof. Dr. İlber Ortaylı, 78 yaşında yaşamını yitirdi. Tedavi gördüğü hastanede hayata gözlerini yuman Ortaylı, arkasında devasa bir külliyat ve modern Türk tarihçiliğine yön veren bir ekol bıraktı.
1947 yılında Avusturya’daki bir mülteci kampında başlayan yaşam öyküsü, Ankara Üniversitesi’nden Chicago’ya, Viyana’dan Paris’e kadar uzanan bir akademik başarı hikayesine dönüştü. Şerif Mardin ve Halil İnalcık gibi isimlerin öğrencisi olan Ortaylı, disiplinlerarası yaklaşımı ve 10’dan fazla dile olan hakimiyetiyle “yaşayan kütüphane” olarak nitelendiriliyordu.
İlber Ortaylı, tarihi sadece geçmişin kronolojisi olarak değil; bir toplumun kimliği, mimarisi, sanatı ve hukukuyla bir bütün olarak ele aldı. 2005-2012 yılları arasında yürüttüğü Topkapı Sarayı Müzesi Başkanlığı döneminde, müzecilik anlayışına bilimsel ve modern bir vizyon kattı.
Sadece akademik çevrelerde değil, geniş halk kitleleri nezdinde de tarihe olan ilgiyi uyandıran Ortaylı; keskin zekası, rasyonel eleştirileri ve bilgiye dayalı yaşam felsefesiyle bir “aydınlanma figürü” haline geldi. “İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı” ve “Türklerin Tarihi” gibi başyapıtları, sosyal bilimler literatürünün vazgeçilmez kaynakları arasında yerini aldı.
Bilim dünyasında büyük bir boşluk bırakan Ortaylı için 16 Mart Pazartesi günü saat 11:00’de akademik yuvası olan Galatasaray Üniversitesi’nde resmi bir anma töreni düzenlenecek. Ardından aynı gün İstanbul’da son yolculuğuna uğurlanacak. Ardından, Ortaylı, Türk tarihçiliğinin sembol mekanlarından biri olan Fatih Camii‘nde uğurlanarak, caminin hemen yanında bulunan Fatih Camii Haziresi‘ne defnedilecek.
Ailesi, taziyeleri kabul ederken çiçek gönderilmesi yerine, bilime ve eğitime verdiği değerin bir nişanesi olarak Türk Eğitim Vakfı’na (TEV) bağış yapılmasını rica etti.
İlber Ortaylı, sadece bir tarih anlatıcısı değil, Osmanlı ve Avrupa tarihini sentezleyen bir metodologdu. İşte kütüphanelerin başköşesinde yer alan ve akademik referans kabul edilen başlıca çalışmaları:
