Eğitim, bir ülkenin sadece bugünü değil; yarın kurulacak medeniyetin, adaletin ve refahın da temel taşıdır. Ancak bugün masaya yatırmamız gereken acı bir gerçek var: Gençlerimiz ve öğretmenlerimiz, sistemin çarkları arasında nefes alamaz hale geldi.
Okullar; bilginin ve erdemin paylaşıldığı yuvalar olmaktan çıkıp, adeta birer sınav fabrikasına dönüştü. Gençlerimiz ise bu mekanik sistemin içinde birer birey olarak değil, puan getiren istatistikler olarak görülüyor. Oysa unutuyoruz; bu ülkenin yarınlarını omuzlayacak olan kuşaklar, sadece ezberletilen formüllerle değil; sorgulayan zihinlerle, eleştirel düşünceyle ve özgürlükçü bir eğitim iklimiyle yetişebilir.
Sınav Odaklı Değil, Yaşam Odaklı Bir Eğitim
Bugün milyonlarca genç, tek bir sınavın gölgesinde çocukluğunu ve gençliğini tüketiyor. Okullarımızda merak duygusu öldürülüyor; gençlerimize “nasıl düşünmesi gerektiği” değil, “sınavda neyi işaretlemesi gerektiği” öğretiliyor. Gençlerimizin gözlerindeki o parlak ışığı söndüren bu sistem, sadece bireyleri değil, toplumun geleceğe olan umudunu da törpülüyor.
Öte yandan, bu yükü sırtlayan eğitimcilerimiz de ekonomik ve mesleki itibarsızlaştırma politikalarıyla baş başa bırakılmış durumda. Öğretmenin mutsuz olduğu, değer görmediği bir toplumda çocukların mutlu ve başarılı olması imkansızdır. Bir ülkenin kalkınması, okul binalarının ihtişamıyla değil; o sınıflardaki öğretmenlerin özgürlüğü ve öğrencilerin gözlerindeki merakla ölçülür.
Şimdi Söz Söyleme Zamanı
Gençlerimize borçluyuz; onlara daha adil, nitelikli ve insani bir eğitim ortamı sunmak zorundayız. Aksi takdirde geleceği inşa etmesini beklediğimiz nesiller, bugünün çıkmaz sokaklarında kaybolup gidecek.
Eğitim bir lütuf değil, her çocuğun ve gencin en temel hakkıdır. Ve bu hakkı savunmak, sadece eğitimcilerin değil, bu ülkenin yarınını önemseyen herkesin ortak sorumluluğudur.
Yorum Yazın