0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Ekranı Kapat, Hayatı Aç: Çocuklarımızı Dijital Hapishaneden Nasıl Kurtaracağız?

Günün hangi saatinde kafanızı çevirseniz aynı manzara: Parkta, kafede, misafirlikte, hatta kendi evimizin salonunda başı öne eğik, parmakları ekranda hızla kayan, dünyaya gözlerini kapamış çocuklar… Modern dünyanın bize “kolaylık” diye sunduğu o parlak ekranlar, ne yazık ki sessiz sedasız çocuklarımızın çocukluğunu ellerinden alıyor.

Bugün adına “dijital bağımlılık” dediğimiz bu modern çağ hastalığı; sadece gözleri yormakla, duruş bozuklukları yaratmakla kalmıyor. Çocukların hayal güçlerini köreltiyor, akran iletişimini sıfırlıyor ve onları yalnızlığın soğuk kollarına bırakıyor.

İşte tam bu çıkmazın ortasında, geçtiğimiz günlerde Derince ve Körfez sokaklarında yükselen çocuk kahkahaları, içimizdeki umudu yeniden yeşertti.

Mavi Ekranın Cazibesine Karşı Sokak Oyunlarının Gücü

Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nin düzenlediği “Çık Dışarıya Oynayalım” etkinliklerini yerinde izlerken şunu bir kez daha çok net gördüm:

Çocuklar aslında o tabletlere mecbur oldukları için değil, önlerine daha çekici bir alternatif koyamadığımız için sığınıyorlar.

Sokakta kurulan o geleneksel halat çekme alanları, el becerilerini konuşturan taş boyama atölyeleri, Derince’de çocukların hayatında ilk kez canlı bir ata dokunurken gözlerinde parlayan o heyecan… Hiçbir tablet oyunu, hiçbir sanal gerçeklik gözlüğü bir çocuğa o gerçek dokunma, hissetme ve başarma duygusunu veremez.

Bir çocuğun dizinin parkta hafifçe kanaması, ekranda kaybettiği bir dijital oyunda ruhunun yalnızlaşmasından çok daha sağlıklıdır. Çünkü o sokakta düşmeyi, kalkmayı, paylaşmayı, yenilmeyi ve yeniden denemeyi öğrenir. Yani hayatın kendisini prova eder.

Sadece Bir Etkinlik Değil, Bir Sosyal Reçete

“Çık Dışarıya Oynayalım” projesi, belediyeciliğin sadece yol yapmaktan, beton dökmekten ibaret olmadığını gösteren çok kıymetli bir sosyal reçetedir. Çocukları sokağa çekmek;

• Onları obezite riskinden korumak demektir.

• Dikkat dağınıklığı ve odaklanma sorunlarına doğayla müdahale etmek demektir.

• Ekran başında yalnızlaşan nesilleri, “biz” olmayı bilen bireylere dönüştürmek demektir.

Bu projeyi sadece izlemek yetmez; ebeveynler olarak bu pası alıp gole çevirmeliyiz. Belediyeler parkları doldururken, bizler de evdeki internetin şalterini ara sıra indirmeyi, çocuklarımızın elinden tutup onları toprağa, çime, sokağa çıkarmayı bir alışkanlık haline getirmeliyiz.

Gelin, Bu Yaz Ekranları Kapatıp Hayatı Açalım!

Önümüzde harika bir takvim var. Başiskele’den Kartepe’ye, Darıca’dan İzmit’e kadar bu şenlik ateşi Kocaeli’nin dört bir yanında yanmaya devam edecek.

Sevgili anne babalar; çocuklarınıza verebileceğiniz en pahalı oyuncak bile, onlarla birlikte sokakta geçireceğiniz, rüzgarı yüzünüzde hissedeceğiniz yarım saatlik bir oyundan daha değerli değildir.

Gelin bu yaz bir radikal karar alalım. Ekranları kapatalım, sokakların sesine kulak verelim ve çocuklarımıza çocukluklarını geri verelim.

Çünkü hayat, o küçük mavi ekranların içine sığmayacak kadar büyük, renkli ve keşfedilmeyi bekleyen bir macera!